Aan het aardoppervlak kunnen we niet zien of er aardgasreserves aanwezig zijn. Als geologisch onderzoek wijst in de richting van mogelijke reserves gaat men over tot proefboringen of exploitatieboringen.

Uit geologisch onderzoek weten we dat de velden het vaakst voorkomen in bepaalde karakteristieke formaties in de structuur of samenstelling van de ondergrond. Via diverse wetenschappelijke methodes kennen we de structuur van de ondergrond. Zo kunnen we de positie bepalen van deze karakteristieke lagen die aardolie of aardgas zouden kunnen bevatten.

Als het geologisch onderzoek aanwijst dat de vooruitzichten voldoende aantrekkelijk zijn, gaat men over tot proefboringen of exploitatieboringen.

Een platform wordt opgericht dat alle boorinstrumenten zal dragen. Daarop staat een metalen boortoren die 40 meter hoog kan zijn.

 

Een boorbeitel, bestaande uit draaiende getande kartelwieltjes, bewerkt de steenlaag en slijt deze geleidelijk uit. Deze boorbeitel wordt in de grond gedreven door middel van holle pijpen die aan elkaar bevestigd worden naarmate de beitel aan diepte wint.

 

Een draaitafel zorgt voor de noodzakelijke roterende beweging van de boorbeitel en de pijpen.

 

Er wordt een spoeling naar beneden gepompt. Die heeft een bepleisterende werking op de boorgatwand. Op deze manier wordt de druk in evenwicht gehouden zodat het geboorde gat niet instort.

Het zorgt er ook voor dat het gruis van het boren naar de oppervlakte wordt gevoerd waar het geanalyseerd kan worden. Naargelang het boorgat dieper wordt, wordt het verbuisd.

 

Door op deze manier evaluatieputten te boren, kunnen we vaststellen of er aardgasreserves aanwezig zijn of kunnen we overgaan tot productie.